De Bèta’s

Over deze roman.

Dit kan geen toeval zijn! Dat iemand met zo’n achtergrond (als van het type Wanja, uit de roman Boskind ) tot een onmaatschappelijk geleerde is uitgegroeid. Iemand die zich niet laat inschalen in de samenleving, die niet tevreden is met een willekeurige carrière. Die na het voltooien van zijn  wetenschappelijke opleiding,  prompt begint te zoeken naar de onderliggende vorm van de Schepping. Al valt hem dat direct al zwaar. De filosoof Immanuel Kant heeft immers gezegd dat men daarbij niet kan rekenen op de zintuigen. In het gebouw waar hij clandestien onderdak heeft gevonden – dat is in een kamertje nabij de bibliotheek, en boven het laboratorium – zet hij een nieuw model op voor de Schepping. wiskundig en ingewikkeld.

Daar worstelt hij dan vervolgens decennia lang mee, koppig scheldend op de laboranten met hun resultaten. (Zij wel!) Tot de universiteit er genoeg van krijgt en hem dwingt zijn werkplek in het gebouw te ontruimen voor een manshoge supercomputer. Dit is immer het tijdperk van A.I., oorspronkelijk denken telt niet meer mee. Maar, als er van meerdere kanten protesten opklinken, is deze instelling nog wel bereid om deze losgeslagen academicus door hun sociologen Faustner en Bruls te laten analyseren. Wie was hij? Wat was hij? Nu blijkt dat onze nerd  al enige tijd een tweede nerd op bezoek heeft gehad. Met wie hij regelmatig ruzie maakte. Of gaat het hier uiteindelijk toch steeds om een en dezelfde persoon? En was die, ondanks zijn autistische gedrag en het schijnbaar onmogelijke van zijn onderzoek, in feite een briljant geleerde? Als titel voor dit, door enkele filosofen inmiddels reeds uitgewrongen werk, is (door iemand in de V.S.) ook wel de titel The precious hours of a scientist voorgesteld. Oordeel zelf.

inkijkexemplaar.pdf